Supergigant

Stali czytelnicy naszego blogaska wiedzą, że często się wzruszamy. Tzn. ja się często wzruszam, ten drugi co ze mną bloguje, bezduszny cynik, znacznie rzadziej. Ale jednak czasem nawet jemu się zdarza wzruszyć.

Jak się okazuje - nie jesteśmy jedyni. Trudno sobie wyobrazić bardziej prawdziwych twardzieli, niż duet Jose i Marco.

Ale w życiu każdego prawdziwego twardziela zdarzają się takie chwile, kiedy prawdziwy twardziej przestaje być prawdziwym twardzielem. Taka chwila zdarzyła się w sobotę wieczorem w Madrycie.

Prawdziwi twardziele żegnają się bez słów.

Coś Wam to przypomina? Bo nam się skojarzyło z ostatnią sceną z "Między słowami"...

Można nie lubić Jose Mourinho. Jego sposób bycia może irytować. Ale nie sposób go nie szanować.

Ma 47 lat. Jest bardzo prawdopodobne, że za 20 lat będziemy o nim mówić jako o najwybitniejszym piłkarskim trenerze wszechczasów.

PS. Więcej o kulisach pożegnania Mourinho z Materazzim u Rafała Steca.

Najpierw był tweet Nasha po półfinale z Barceloną:

Inter's XI for final: Butt, Yashin, Banks, Zoff, Maier, Tomaszewski, Zubizarreta, Scmheichel, Clemens, Higuita, Chilavert.

(BTW - Nash kojarzy Janka Tomaszewskiego! Ciekawe, czy pan Janek kojarzy Nasha.)

Potem była odpowiedź Mourinho:

He was saying that Inter could play that game with 10 goalkeepers. Fortunately, he plays basketball. He understands nothing about football.

I riposta Nasha (jeszcze przed finałem i PRZED madrycką deklaracją Jose):

Oops I must've hit a nerve. Don't worry Jose Mourinho I'll bring you a case of wine to Madrid next season and we can make up!

Uwielbiamy Steve'a Nasha.

A przy okazji - zapraszamy na naszego facebooka - wrzuciliśmy montaż, który Nash zrobił po starciu z Timem Duncanem. Starciu, które twittowal tak:

A 3 year old at the park just asked me why I have a bandaid on my face. Me: I bumped into someone's elbow. Kid: what was his name? Me: Tim.