Supergigant

Nie napisaliśmy nic o Kubicy, bo co można było napisać?

Jak pewnie wielu z Was, wyklikaliśmy tysiące odsłon na wszelkich znanych nam polskich, włoskich i angielskich portalach, szukając wszelkich strzępków informacji o stanie zdrowia Kubicy i przebiegu operacji (tutaj wywiad wideo z szefem operującego Roberta zespołu chirurgów).

Niepokój, lęk, nerwowe wyczekiwanie na wiadomości ze szpitalnej sali - to nie są emocje, które chciałoby się jakkolwiek kojarzyć z kibicowaniem.

Teraz, gdy wydaje się że najgorsze wieści za nami, a uwaga mediów i fanów płynnie przenosi się z makabrycznych spekulacji na temat możliwej amputacji dłoni Kubicy, w kierunku spekulacji na temat rehabilitacji tejże dłoni i powrotu Polaka na tor - możemy odetchnąć;

Ale i pożegnać sezon F1 2011.

Te wszystkie komentarze, że Robert to jakiś superman, który w ciągu 2-3 miesięcy poskłada się do kupy, stanie na nogi i pokaże światu... to głupoty. Trzeba być durniem, aby ten wypadek Kubicy porównywać ze złamaniem ręki z 2003 roku, po którym - w ciągu półtora miesiąca - wrócił na tor i zwyciężał. Teraz Kubica, oprócz zmiażdżonej częściowo dłoni, ma liczne złamania nogi i ręki, Bóg wie ile wewnętrznych urazów. Szczęście, że to przeżył. Dopiero za kilka dni będzie wiadomo, czy pozszywana ręka "działa". Powrót na tor? Może za rok, może za dwa lata. Może nigdy.

W tym wywiadzie doktor Rossello mówi (inaczej niż w doniesieniach polskich mediów) że Kubicę czeka CO NAJMNIEJ rok rehabilitacji ("Best case scenario"). Ale też, że kierowcy nie są normalnymi pacjentami, i goją się "najszybciej jak się da".

Miejmy nadzieję, że ten pierwszy tydzień nie przyniesie żadnych komplikacji.

Miejmy nadzieję, że Kubica wróci do F1. Wszystko jedno kiedy.

Miejmy nadzieję, że nie będzie już startować w rajdach.