Supergigant

Kilka zdań tytułem wstępu - notkę poprzednią napisaliśmy na szybko, na gorąco, przed wyjściem do pracy. Owszem - jesteśmy skłonni przyznać, że być może za szybko. Swoich opinii nie poparliśmy żadnymi cyferkami, ani konkretnymi argumentami, tylko odczuciami. Rozumiemy złość i rozgoryczenie niektórych czytelników, choć niektóre Wasze reakcje (nie tylko "rutkowski ty pierdoło weź się nie popłacz", ale również te "tę notkę mógł dać rozżalony 13-letni gimnazjalista", "przy następnej takiej okazji przestaję czytać SG") uważamy za znacznie przesadzone.

Będą się na tym blogu pojawiać tezy kontrowersyjne. Czasem - z braku czasu (zwłaszcza rano) - nie argumentowane. Ale jeśli szum będzie duży, to tak jak teraz - wywołani do odpowiedzi - odpowiadamy.

Przede wszystkim, kochani czytelnicy, błagam, czytajcie ze zrozumieniem.

Nie napisaliśmy, że Kobe nie zasłużył na MVP Finałów. Wręcz przeciwnie - napisaliśmy, że zasłużył (cytat: "bez dwóch zdań to on był MVP Lakers"). W LA nie było nikogo bardziej wartościowego. Nie próbujemy umniejszać jego osiągnięcia, nie napisaliśmy, że Kobe nie jest wielki. Jest wielki. Jest 5-krotnym mistrzem NBA. Niewielu ludzi może to o sobie powiedzieć.

Oczywiście, że kibicowaliśmy Celtics, ale uważamy, że Lakers wygrali zasłużenie. Gratulujemy zwycięzcom, współczujemy pokonanym.

Powtarzamy akapit, który wzbudził najwięcej kontrowersji:

"Czy Michael Jordan zagrał kiedyś równie nieskuteczne finały? Czy w ogóle zagrał kiedyś równie nieskuteczną serię w playoffs? Czy zagrał kiedykolwiek tak katastrofalnie w G7? Czy w ogóle w historii NBA był kiedykolwiek MVP Finałów z niższą skutecznością? Czy Kobe Bryant był najmniej wartościowym MVP Finałów ever?"

Napisaliśmy tylko (bez sprawdzania), że być może był to najmniej wartościowy MVP Finałów ever. Teraz sprawdziliśmy ostatnie 30 lat. Jeśli chodzi o skuteczność - mieliśmy rację. Jeśli chodzi o liczbę meczów na skuteczności poniżej 50% - również. Rozgrywający - Billups i Tony Parker mieli nawet 50%+. Nawet Paul Pierce, któremu raz przytrafiło się 2 z 14, miał ponad 43%. Wytykacie nam MJa A.D. 1996, który miał 41.5%. Rzeczywiście - to drugi najsłabszy występ MVP Finałów. Ale to jednak ciut lepszy.

Napisaliśmy, że że Michael, do którego porównywany bywa Kobe - chyba nigdy w playoffach takiej nieskutecznej serii. I serii, w której ANI RAZU nie trafił ze skutecznością 50%+ rzeczywiście póki co nie znaleźliśmy. I na razie nikt nam nie udowodnił, że jest inaczej. Co najwyżej są wyjmowane z kontekstu pojedyncze mecze, w których MVP finałów ceglił. Nie o tym dyskutujemy - dyskutujemy o całości.

Nie sprawdzaliśmy w statsach, pisaliśmy na szybko, podkreślamy, że możemy się mylić. Ale na razie wygląda na to, że nas intuicja nie zawiodła.

Dodatkowo problem polega też na tym, że nawet jeśli uznać przykład MJ-a za wystarczający (bo co to za różnica 1%), to występ Kobe Bryanta na marnym procencie w Finale nie jest niestety wyjatkiem. I na tym, że sytuacja, kiedy drży mu ręka w meczach przesądzających o tytule, nie zdarzyła się po raz pierwszy. W 2004 z Detroit trafił 38% rzutów (i tylko 7 z 21 w clincherze). 2 lata temu, kiedy przegrywali z Bostonem - 40,5% (w tym tylko 6 z 19 w kluczowym meczu nr 4 w LA i 7 z 22 w clincherze). A w swoich pierwszych finałach, w 2000, z Indiana Pacers, trafił 36,7% rzutów.

50% przekroczył w Finale tylko raz - gdy razem z Shaqiem rozbijali New Jersey Nets, w najbardziej jednostronnych finałach jakie pamiętamy. Ale jeśli już spojrzeć na G7 niesamowitej serii z Sacramento w tym samym roku, nazywanej powszechnie przedwczesnym finałem, to znowu nie wygląda to imponująco. 10/26. Skuteczność Bryanta w całej tamtej serii 41,8%. A przecież Kings do tytanów obrony nie należeli. Przez ciekawość sprawdziliśmy jeszcze siódmy mecz z Houston w ubiegłym roku. Lakers zmietli wtedy Rockets, ale rękami Pau Gasola (21/18). Kobe trafił 4 z 12 rzutów.

Podsumujmy naszą tezę: Kobe Bryant, wybitny koszykarz, pewnie najwybitniejszy w tej dekadzie, pięciokrotny mistrz NBA, w finałach NBA grywa zazwyczaj gorzej niż w niefinałach, ma też często problemy ze skutecznością w meczach kluczowych (G7 i mecze kończące serię). I w tych kategoriach - w porównaniu z Michaelem Jordanem, najwybitniejszym koszykarzem lat 90-tych, wypada blado. A nawet bardzo blado.

Zestawiliśmy skuteczność obu panów w Finałach NBA.

Kobe 2000 (Indiana, 22 lata): 15,6 pkt., 36,7%
Kobe 2001 (Philadelphia, 23 lata): 24,6 pkt., 41,5%
Kobe 2002 (New Jersey, 24 lata): 26,8 pkt., 51,4%
Kobe 2004 (Detroit, 26 lat): 22,6 pkt., 38,1%
Kobe 2008 (Boston, 30 lat): 25,7 pkt., 40,5%
Kobe 2009 (Orlando, 31 lat): 32,4 pkt., 43%
Kobe 2010 (Boston, 32 lata): 28,6 pkt., 40,4%

Michael 1991 (Lakers, 28 lat): 31,2 pkt., 55,8%
Michael 1992 (Portland, 29 lat): 35,8 pkt., 52,6%
Michael 1993 (Phoenix, 30 lat): 41 (!) pkt., 50,8%
Michael 1996 (Seattle, 33 lata): 27,3 pkt., 41,5%
Michael 1997 (Utah, 34 lata): 32,3 pkt., 45,6%
Michael 1998 (Utah, 35 lat): 33,5 pkt., 42,7%

To już są suche cyferki, tu nie ma miejsca na manipulację.

Od Bryanta oczekuje się więcej, tak jak oczekiwało się tego od Michaela. Jest megastarem, miewał serie 40, 50-punktowe, bywał królem strzelców. W playoffach, a zwłaszcza w finałach powinien wznosić się na absolutne Himalaje. Nie wznosi się. Powinien wyraźnie poprawiać swoje zdobycze punktowe z regular season. Udało mu się to trzykrotnie na 7 prób. A wyraźnie lepszy od osiągów z regular season był tylko raz - w 2009 (32,4 vs. 26,8). Michael - odwrotnie, tylko raz (z Seattle) miał średnią w finałach gorszą od tej z regular season.

Fajnie, gdyby Kobemu zdarzały się mecze wielkie, w których sam poprowadzi Lakers do zwycięstwa. Jak Wade 4 lata temu, jak Michael w każdych swoich finałach. Ale się nie zdarzają. W tegorocznych finałach nie było takiego meczu ani jednego. Było półtorej kwarty, kiedy zdobył bodaj 23 pkt. Lakers z rzędu. Ale znowu - akurat tamten mecz Lakers przegrali.

Aha, ci, którzy twierdzą, że w czasach MJa nikt tak nie bronił jak Celtics w tym roku, najwyraźniej nie pamiętają Detroit Pistons. Nie pamiętają New York Knicks. Co więcej - od tamtych czasów przepisy się zmieniły - na korzyść atakujących. Sorry.

Tyle wyjaśnień, nie łudzimy się, wiemy, że czekają nas kolejne flejmy. Ale prosimy tym razem - więcej argumentów merytorycznych, mniej argumentów ad personam.