Supergigant

Obejrzeliśmy wczoraj kolejny odcinek cyklu pod tytułem: Walter Hofer i Miran Tepes przedstawiają: jak zrobić taki konkurs skoków, żeby kompletnie nie było wiadomo, kto jest najlepszy.

Część tegorocznych zawodów w skokach narciarskich polega w dużej mierze na testowaniu nowych przepisów. Zamiast - tak jak dotychczas - oceniać tylko odległość i styl, do oceny dochodzi przedziwny algorytm. Każdy kolejny skoczek jest oceniany dodatkowo za wiatr oraz za belkę, z której przyszło mu skakać. Zamiast dwóch zmiennych mamy cztery zmienne. W dodatku sędziowie co chwila podejmują decyzję o zmianie belki, co sprawia, że skoki poszczególnych zawodników są nieporównywalne. Jak ktoś skoczy daleko, natychmiast belkę obniżamy. Potem kilku facetów skacze bliżej - znowu się belkę podnosi. Defaultowo belka jest obniżana przed skokiem Małysza - bo Małysz jest dobry, więc a nuż skoczy za daleko. Do tego dochodzi nerwówka ze zdejmowaniem zawodnika z belki, z uwagi na zmienny wiatr - i akurat tak się składa, że znowu - bardzo często przytrafia się to Małyszowi. Tak było na igrzyskach, tak było przed tygodniem w konkursie drużynowym, w którym po skoku Małysza spadliśmy poza podium, tak bywało w tym tygodniu, no i tak było wczoraj.

Nie jesteśmy zwolennikami spiskowej teorii dziejów - zwłaszcza, że szczęśliwie zazwyczaj koniec końców i tak wygrywa Ammann przed Małyszem - czyli ci dwaj, którzy wygrywali i w Vancouver, gdzie punktowano tradycyjnie. Wyniki nie są więc chyba do końca wypaczone (choć wczoraj można było mieć wątpliwości). Ale oglądać się tego naprawdę nie daje.

Założenie może i słuszne - organizatorzy chcieli wyeliminować losowość i przypadek - żeby odebrać punkty, jak komuś za mocno dmuchnie. Ale nie mamy pojęcia, jak i w którym momencie jest ten podmuch mierzony. Wczoraj np. w pierwszej serii Małysz ewidentnie dostał jakiś podmuch przedziwny - zachwiało nim w powietrzu, zawirowało, oddał skok słabszy, wylądował na 128 metrze, po czym jeszcze dostał bodaj 15 pkt. w plecy za rzekomo świetne warunki. Skaczący chwilę później Kofler miał warunki idealne, odleciał na 139 m, karę za wiatr dostał mniejszą niż Małysz, a po jego skoku rozbieg jeszcze obniżono, więc Amman - mimo, że skoczył 4 m bliżej, to po pierwszej serii prowadził. Małysz był dopiero 13.

W drugiej serii wiatr zwrócił to, co odebrał w pierwszej. Małysz dostał podmuch, wykorzystał go, pofrunął na 137 m, nikt się nawet do tego osiągnięcia nie zbliżył, Małysz wyprzedzał kolejnych rywali i wyprzedził go dopiero Ammann, mimo że skoczył o 12 m bliżej.

Niby wszystko OK, ale widowisko na tym traci. Dawniej wszystko było jasne - jak ktoś skoczył najdalej i wylądował telemarkiem, to zazwyczaj wygrywał. Zdarzało się, że się wiatr zmieniał w trakcie zawodów, zdarzały się konkursy przypadkowe, zdarzali się zwycięzcy jednorazowi (Wojciech Fortuna, anyone?). Ale na tym też polegał urok tej dyscypliny. Zdarzało się, że ktoś skoczył daleko, że obniżano belkę - ale wówczas wszyscy skakali raz jeszcze - z obniżonej. Przynajmniej jeśli chodzi o belkę - warunki były równe. Karty rozdawał tylko wiatr. Teraz ktoś napisał niedoskonały algorytm, próbując wyliczyć, ile się zyskuje a ile traci - i na wietrze, i na belce. Problem w tym, że tego się wyliczyć nie da. Jeden zyskuje więcej, inny mniej. To pewnie kwestia dziesiątek rzeczy - wagi, budowy ciała, sposobu wybicia, pozycji przyjmowanej w locie, rozstawu nart, itp. I jeszcze wiązań. Nie da się tego obiektywnie wyliczyć.

Niech wszyscy skaczą z tej samej belki, nie próbujmy na siłę naukowo naprawić czegoś, co nie jest wcale tak bardzo zepsute. Zwłaszcza, kiedy możemy to zepsuć jeszcze bardziej.

A wracając do samych wyników. Małysz jest naprawdę wielki. Goni tego Ammanna, jest coraz bliżej. W Kuopio wygrał z nim pierwszą serię, w Oslo wygrał wyraźnie drugą.Little by little, krok po kroku.

W piątek zaczynają się MŚ w lotach w Planicy. Medal MŚ w lotach to jedyna nagroda, jakiej Adam w swojej kolekcji jeszcze nie ma.