Supergigant

W naszym ostatnim gazetowym felietonie znalazła się m.in. następująca ciekawostka:

Jedyną drużyną, której nie poświęciliśmy felietonu jest Atlanta Hawks. Ciekawe, prawda?

Gdyby Fruwając po koszem wciąż istniało, z pewnością w tym tygodniu by się to zmieniło. Ale ponieważ wciąż istnieje Supergigant i tak się składa, że wszyscy kibice Atlanty Hawks (wszyscy trzej) chyba go czytają, bo co jakiś czas się brakującego felietonu domagają, zapraszamy (całą trójkę) do lektury.

Allo Allo, tu Jastrząb*

Latem wszyscy ekscytowaliśmy się wyścigiem zbrojeń wśród poszczególnych faworytów walki o tytuł Mistrzów NBA. Do Cleveland przyszedł Shaq, do Bostonu - Rasheed Wallace, do Orlando - Vince Carter, do Lakers - Ron Artest, do San Antonio - Richard Jefferson. A do Dallas - Shawn Marion. Na zbrojenia w Atlancie nikt nie zwrócił uwagi. A szkoda.

Jeszcze 4 lata temu Hawks byli pośmiewiskiem NBA, wygrywając ledwie 13 meczów w całym sezonie. Atlanta jest miastem, które najdłużej w NBA (już od 48 lat) czeka na awans do finału. Ba - od kiedy drużyna przeniosła się z St. Louis do Atlanty, nie grali nawet w Finale Konferencji. Jak już im się czasem uda przebrnąć przez pierwszą rundę, to w drugiej zazwyczaj przegrywają do zera (tak jak w zeszłym sezonie z Cleveland). Są symbolem przeciętności – nudną i bezbarwną drużyną środka.

Po tragicznym sezonie 2004/05, Hawks pozyskali niechcianego w Phoenix Joe Johnsona i… przegrali pierwszych 9 meczów. Promyk nadziei pojawił się dopiero 3 lata później. Hawks udało się po 8 latach awansować do playoffów i napędzili sporo strachu późniejszym mistrzom NBA, Boston Celtics, przegrywając dopiero po 7 meczach. Eksperci tłumaczyli to raczej brakiem doświadczenia nowych Celtics, niż umiejętnościami Jastrzębi, ale rok później ta sama zgrana ekipa wywalczyła już nawet przewagę własnego boiska i pokonała w pierwszej rundzie prowadzonych przez Dwyane'a Wade'a Miami Heat.

Eksperci nie przywiązywali do tych sukcesów większej wagi, ale zarząd Hawks doszedł do wniosku, że z taką fajną, stosunkowo młodą grupą może uda się coś zdziałać, więc może warto (w granicach zdrowego rozsądku) sypnąć groszem. Udało się, praktycznie za bezcen, odkupić z Golden State Jamala Crawforda. Przedłużono kontrakty z Mike’m Bibbym (3 lata, 18 mln), Zazą Pachulią (4 lata, 19 mln) i Marvinem Williamsem (5 lat, 40 mln). Na rok zatrudniono dwójkę weteranów, Joe Smitha i Jasona Collinsa. A w drafcie wybrano obiecującego rozgrywającego Jeffa Teague. I tak udało się zebrać bodaj najbardziej kompletną drużynę w NBA, z silną wyrównaną pierwszą piątką i cennym zmiennikiem na prawie każdej pozycji. "Mamy świetną ławkę. Czasami każę im wszystkim wstać, wpuszczam pięciu chłopaków na parkiet i mam zupełnie nową piątkę." – mówi trener Mike Woodson.

Po 4 tygodniach trwania sezonu, Hawks mają (wspólnie z Orlando i Phoenix) najlepszy bilans w całej NBA. Pokonali już m.in. Boston Celtics, Miami Heat, Denver i Portland (dwukrotnie). U siebie na razie nie przegrali i wszyscy ostrzą sobie zęby na czwartkowy pojedynek na szczycie, Atlanta - Orlando.

Tajemnicą sukcesów Atlanty jest konsekwencja. Menedżerowie Hawks nie dokonują nerwowych ruchów. Nie ścigają się po Boshów, Wade’ów i LeBronów (i tak nie mają szans), zatrudniają rozważnie, nie zwalniają pochopnie. Nie próbują kupić Shaqa, czy zatrudnić Iversona. Nie wyrzucają trenera po nieudanym sezonie. Mike Woodson dziś jest symbolem sukcesu. Ale to on prowadził Atlantę również wtedy, kiedy Hawks wygrali 13 meczów w sezonie. I nie został zwolniony. Hawks trzeci sezon z rzędu grają tą samą pierwszą piątką. Bibby, Johnson, Williams, Josh Smith i Al Horford. Dwa lata temu ta piątka wygrała 37 meczów, rok temu 45, teraz celują przynajmniej w 50 kilka. I zapowiadają, że to nie koniec.

Liderem Hawks jest Joe Johnson (22,6 pkt., 5,4 zb., 4,5 as.), kilka lat temu odrzucony przez Phoenix Suns, dziś uczestnik trzech Meczów Gwiazd i kandydat – jeśli jeszcze nie do tytułu MVP – to na pewno do nagrody Gracza Miesiąca. "Nie wszyscy uważają go za faceta z kategorii Wade'ów czy Bryantów. Ale ja jestem przekonany, że on też gra na takim poziomie. To koszykarz kompletny. Uwielbiam go." – mówił Chauncey Billups po 25-punktowej klęsce Denver z Atlantą. Ale w Hawks gwiazdorstwa nie ma, w drużynie panuje idealna chemia, rodzinna atmosfera, nikt nie gra na specjalnych warunkach, wszyscy się lubią, każdy z uśmiechem akceptuje swoją rolę. Jak nowy nabytek Crawford, wcześniej gwiazda Bulls, Knicks i Warriors (w każdym z tych klubów zdarzały mu się występy 50-punktowe), który bez problemu przyjął rolę szóstego zawodnika, wchodzącego z ławki. Jak Bibby, dobry duch zespołu, który w Atlancie przeżywa drugą młodość. Czy Horford i Smith, para defensorów od specjalnych poruczeń, czołówka zbierających i blokujących ligi.

Atlanta nie jest już koszykarską Syberią a transfer do Jastrzębi nie oznacza zesłania. Ostatni mecz, z New Orleans Hornets, Jastrzębie przegrały, ale nie zamierzają się przejmować. „Pokażcie mi drużynę, która wygrała kiedyś wszystko. Wtedy może zacznę się martwić.” – mówi Josh Smith.

Kronika towarzyska wśród debiutantów

Każdy debiutant musi przez to przejść. Kiedy dziennikarze zapytali Hedo Turkoglu, co do drużyny Raptors wnosi jego kolega z drużyny, debiutant DeMar DeRozan, Hedo odpowiedział: „Pączki.”

Problemy z pączkami ma też typowany przed sezonem do nagrody najlepszego debiutanta Blake Griffin. „Codziennie muszę im przywozić te pączki ale mam nie po drodze. Jednego dnia stałem w kroku 20 minut, drugiego – 40 minut. Nienawidzę korków.”

Hasheem Thabeet, debiutant z Memphis, też cierpi. W zamieszaniu podkoszowym kolega z drużyny, Zach Randolph, złamał mu głową szczękę. Wydarzyło się to minutę po pojawieniu się Hasheema na parkiecie. Być może nie chciał przynosić pączków.

Jeszcze gorzej obeszli się dwaj komentatorzy meczu Los Angeles Clippers z innym debiutantem, centrem Memphis, Irańczykiem Hamedem Haddadim. Kiedy Haddadi pojawił się na boisku, panowie rozpoczęli błyskotliwy dialog: „On jest z Iranu?” „Tak, z Iranu.” „Z tego Iranu?” „Tak.” „Z prawdziwego Iranu?” „Tak.” „Wow, Haddadi to H-A-D-D-A-D-I!” „Jesteś pewien, że to nie starszy brat Borata?” „Jak zrobią film o Haddadim, to Sascha Baron Cohen powinien go zagrać.” Rodacy Haddadiego złożyli skargę, w wyniku której obaj komentatorzy zostali zawieszeni na jeden mecz. Okazuje się, że komentatorom też się zdarza.

Najbardziej zadowolonym rookie jest na razie Brandon Jennings. Już sześciokrotnie w tym sezonie przekroczył 25 punktów. Ostatnim debiutantem, który rzucał tak dużo tak często na początku sezonu był niejaki Michael Jordan. Do składu Milwaukee powraca po kontuzji Michael Redd. Ciekawe, czy Brandon będzie musiał mu kupować pączki.

Ciekawostki

Mike Bibby jest szwagrem Eddiego House’a z Boston Celtics.

Zaza Pachulia jest kibicem AC Milan i wygrał plebiscyt na najlepiej ubranego Jastrzębia.

Josh Smith chce w przyszłości zostać komentatorem koszykarskim.

Al Horford bardzo dobrze gra w ping ponga.

Marvin Williams umie ułożyć kostkę Rubika w 2 minuty. I gra w ping ponga jeszcze lepiej od Horforda. Ciekawe, prawda?

Tako rzecze Shaq

Shaq nic nie rzecze. Leczy tajemniczą kontuzję ramienia (złośliwi twierdzą, że kontuzja to fikcja a Shaq nie gra, bo po prostu Cavaliers bez niego radzą sobie lepiej), rozdaje zabawki jako Święty Mikołaj i załatwia formalności rozwodowe.

Złota myśl

„Nie wolno mnie faulować kiedy wchodzę pod kosz. Jestem Dwyane Wade! Występuję w reklamach!” – tak Steve Holman, komentator radiowy Atlanta Hawks, przedrzeźniał Dwyane’a podczas meczu z Atlantą. Przedrzeźniał skutecznie, Wade trafił tylko 6 z 18 rzutów (15 pkt.) i Hawks wygrali różnicą 15 punktów.

* Allo Allo, tu Nocny Jastrząb - cytat z kultowego serialu, który fani na pewno rozpoznali.

Koszykówka NBA na bwin.com! Zarejestruj się i zgarnij bonus!